تنها میان تن ها

هیچ کس اشکی برای ما نریخت ....

 هر که با ما بود از ما می گریخت

چند روزیست حالم دیدنیست ........

 حال من از این و آن پرسیدنیست

گاه بر روی زمین زل می زنم .........

گاه بر حافظ تفاءل می زنم

حافظ دیوانه فالم را گرفت .........

یک غزل آمد که حالم را گرفت:

ما زیاران چشم یاری داشتیم .......

خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

هيچ کس ويرانيم را حس نکرد...

من این جا بس دلم تنگ است

باز باران بی ترانه ....

باز باران با تمام بی کسی های شبانه  

می خورد بر مرد تنها می چکد بر فرش خانه  

باز می آید صدای چک چک غم 

باز ماتم ...

من به پشت شیشه تنهایی افتاده

نمی دانم ، نمی فهمم  

کجای قطره های بی کسی زیباست....

نمی فهمم چرا مردم نمی فهمند  

که آن کودک که زیر ضربه شلاق باران سخت می لرزد  

کجای ذلتش زیباست ...نمی فهمم کجای اشک یک بابا  

که سقفی از گِل و آهن به زور چکمه باران 

 به روی همسرو پروانه های مرده اش آرام باریده ؟؟؟ 

کجایش بوی عشق و عاشقی دارد ....نمی دانم

نمی دانم چرا مردم نمی دانند  

که باران عشق تنها نیست  

صدای ممتدش در امتداد رنج این دلهاست

کجای مرگ ما زیباست ...نمی فهمم ....

یاد آرم روز باران را یاد آرم مادرم در کنج باران مرد

کودکی ده ساله بودم

می دویدم زیر باران ، از برای نان ...

مادرم افتاد...مادرم در کوچه های پست شهر آرام جان می داد

فقط من بودم و باران و گِل های خیابان بود.. 

.نمی دانم...کجــــای این لجـــــن زیباست....

بشنو از من کودک من

پیش چشم مرد فردا

که باران هست زیبا از برای مردم زیبای بالا دست...

و آن باران که عشق دارد فقط جاریست برای عاشقان مست 

و باران من و تو درد و غم دارد خدا هم خوب می داند که این عدل زمینی ،عدل کم دارد

گرچه دور بودی وبی تابی شبهای دلم

از نظرت پنهان بود

گرچه دستان تو از خواهش دستان من آگاه نبود

گرچه چشمان تو هرگز نشنید

اشک دلتنگی چشمان مرا

من به امید رسیدن به تمنای دلم

یعنی تو

تک تک ثانیه ها را کشتم

با خیال چیدن بوسه از آن لبهای مست

با دوپای خسته اما پر ز شوق

میدویدم در دل صحرای داغ انتظار

من به شوق با تو بودن

من به عشق گم شدن در گرمی آغوش تو

لحظه های سرد دوری را به آتش می کشیدم

و اینک این منم

تنها وسرگردان

پر از وحشت

نه رؤیای که هر لحظه تورا نزدیک من سازد

نه امیدی که دستم گیردو

منرا ازین وحشت جدا سازد

بدون تو

چونان گم کرده راهی

نشستم در کویر داغ حسرت

وبا تک واژه ی بی روح تنهایی

برای دل 

غزلها می سرایم

ناله از درد مكن
آتشي را كه در آن زيسته اي سرد مكن
با غمش باز بمان
سرخ رو با ش ازين عشق و سرافراز بمان

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد
نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت
ولی بسیار مشتاقم
که از خاک گلویم سوتکی سازد
به دست کودکی گستاخ و بازیگوش
و او یک ریز،ولی پی در پی و آرام،دم گرم خودش را در گلویم سخت نقشبارد
و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد

دوري،عشق هاي کوچک را از بين مي بره.ولي به عشق هاي بزرگ عظمت مي ده،

مثل باد که يه کبريت و خاموش مي کنه ولي شعله هاي آتش را بزرگ تر مي کنه

                                                   از دکتر علی شریعتی

خدایا ! مرا همواره اگاه وهوشیار دار تا پیش ازشناختن درست وکامل کسی قضاوت نکنم

از دکتر علی شریعتی

آدما یه روز میان

تو قلبمون پا میذارن

می گن عاشق شدن و

می گن بی ما جون ندارن

می گن برامون می میرن

اما وقتی دل رو دادیم دستشون

وقتی دیدن بی اونا جون نداریم

بی تفاوت میرن و

رد پاشون می مونه رو قلب غم گرفتمون

اما فقط....

دوباره شاعر شدم

دوباره شعر میگویم

دفتر شعرم

پر از برگهای سپید است

اگه قرار به رفتنه منو ببر

چون بدون اون

تو این دنیای تاریک

از وحشت می میرم

امشب

تو خلوت دلم

فقط سکوته و سکوت

نمیتونم صبور باشم

حس میکنم فرصتی نیست

این درد لعنتی داره

جاده ی رفتنم میشه

...

ترس معنا می گیره

و گاهی نا امیدی مهمون ناخونده میشه

امشب تو دلم مهمونیه

مهمونی نه

یه مراسم ساده

مراسم خاکسپاری یه آرزو

هیچوقت فکر نمی کردم اینجوری تموم بشه

چه سخته

چه ...

                    برای خواندن متن کامل روی ادامه  مطلب کلیک کنید

در گذرگاه زمان

خیمه شب بازی دهر

با همه تلخی و شیرینی خود می گذرد

فصل ها میمیرند

رنگها رنگ دگر میگیرند

و فقط خاطره هاست

که دست ناخورده به جا میماند

در شب کوچک من،افسوس

باد با برگ درختان میعادی دارد

درشب کوچک من دلهره ی ویرانی ست

                        گوش کن

                        وزش ظلمت را می شنوی؟

                         من غریبانه به این خوشبختی می نگرم

                          من به نومیدی خود معتادم

                                 ...

       برای خواندن متن کامل روی ادامه  مطلب کلیک کنید                                      

                                                 از دکتر علی شریعتی

                                                 از دکتر علی شریعتی

.. من در برابر تو کیستم ؟

و آنگاه خود را کلمه ای می یابی که معنایت منم

و مرا صدفی که مرواریدم توئی

و خود را  اندامی که روحت منم

و مرا سینه ای که دلم توئی

و خود را معبدی که راهبش منم

و مرا قلبی که عشقش توئی

و خود را ...

                             برای خواندن متن کامل روی ادامه  مطلب کلیک کنید

مردم اغلب بی انصاف ٬بی منطق و خود محورند٬ولی آنان را ببخش .

اگر مهربان باشی تو را به داشتن انگیزه های پنهان متهم می کنند ٬ولی مهربان باش .

اگر موفق باشی دوستان دروغین ودشمنان حقیقی خواهی یافت٬ولی موفق باش.

اگر شریف ودرستکار باشی فریبت می دهند ٬ولی شریف و درستکار باش .

آنچه را در طول سالیان سال بنا نهاده ای شاید یک شبه ویران کنند ٬ولی سازنده باش .

اگر به شادمانی و آرامش دست یابی حسادت می کنند ٬ولی شادمان باش .

نیکی های درونت را فراموش می کنند ٬ولی نیکوکار باش .

بهترین های خود را به دنیا ببخش حتی اگر هیچ گاه کافی نباشد.

 دکتر علی شریعتی

از انسانها غمی به دل نگیر زیرا خود نیز غمگینند!

با آنکه تنهایند ولی از خود میگریزند!

زیرا به خود و به عشق خود و به حقیقت خود شک دارند.

پس دوستشان بدار حتی اگر دوستت نداشته باشند!

 از دکتر علی شریعتی

ای کاش در آن لحظه که تقدیم تو شد هستی من

می سپردم که مراقب باش جنس این جام بلور است

پراز عشق و غرور است .

مبادا بازیچه شود .

می شکند.

از دکتر علی شریعتی

جام جسمم را

تو پر کن از شراب مرگ

که تا عمری درون جام باقیست

غم این زندگانی

در دل من جاودانیست

می خواستم بهش بگم که محال کسی رو پیدا کنه که اندازه ی من دوسش داشته باشه

می خواستم ازش بخوام تنهام نذاره, بگم که حاضرم هر چی که اون بگه گوش کنم

حاضرم با تمام سختگیریاش تا آخر عمر کنارش باشم و گله نکنم

تا آخر عمر عاشقانه دوسش داشته باشم,همونطوری که اون می خواد

می خواستم ...             

                          برای خواندن متن کامل روی ادامه  مطلب کلیک کنید